Bioaging

System "bioaging" został wykreowany przez profesora medycyny z kraju naszych zachodnich sąsiadów - Niemiec Alfreda Wolfa, z grupą informatyków i biegłych innych specjalności. Stawia sobie za cel dokładną i wiarygodną ocenę wieku biologicznego danego człowieka. Jest on nieco rózny od wieku chronologicznego (lata), którym operujemy na co dzień. Wiek biologiczny jest bowiem prawdziwym wyznacznikiem naszej kondycji fizycznej. Ma na niego wpływ wiele czynników zwiazanych z genetyką, trybem życia i oddziaływaniem zewnetrznego środowiska. System bioaging dokonuje analizy wieku biologicznego indywidualnego człowieka poprzez zebranie informacji w czterech kluczowych obszarach.
Zacznijmy od zaburzeń trawienia.
Wszystkie rodzaje zaburzeń trawienia i wchłaniania węglowodanów manifestują się w podobny sposób. Pojawiają się: uczucie pełności w nadbrzuszu, wzdęcia, nudności, niekiedy wymioty, bóle kurczowe (kolka jelitowa). Nie wchłaniane cukry są przyczyną hipermolalności treści jelitowej, wzmożonego transportu wody do światła jelita oraz wodnistych biegunek. W obrębie jelita grubego bakterie metabolizują nie wchłonięte dwucukry do mleczanu i krótkołańcuchowych kwasów tłuszczowych. Stolec wykazuje odczyn kwaśny. Wzmożona perystaltyka jelit jest przyczyną upośledzenia wchłaniania także innych, poza dwucukrami składników odżywczych. Może więc powstać uogólniony zespół złego wchłaniania. Rozpoznanie opiera się na skojarzeniu powstania zespołu objawów klinicznych z momentem spożycia produktów zawierających nietolerowany cukier (np. zła tolerancja mleka, sacharozy, skrobi) oraz ustępowania objawów po wykluczeniu podejrzanego dwucukru lub po podaniu leczniczych preparatów odpowiednich dwusacharydaz. Pożyteczne jest stwierdzenie obecności niestrawionych dwucukrów w kale, określenie tolerancji podejrzanych dwucukrów po obciążeniu doustnym oraz porównanie szybkości trawienia i wchłaniania produktów trawienia podanych dodwunastniczo dwucukrów i odpowiadającej im mieszaniny jednocukrów (np. laktozy oraz glukozy + galaktozy). Wykazanie braku dwusacharydaz w wycinkach błony śluzowej jelita cienkiego, pobranych drogą biopsji, jest dowodem ostatecznym.